حدیث دربارهاخلاص اهل بيت در عبادت

عنه عليه السلام:إنَّ قَومًا عَبَدُوا اللّهَ رَغبَةً فَتِلكَ عِبادَةُ التُّجّارِ، وإنَّ قَومًا عَبَدُوا اللّهَ رَهبَةً فَتِلكَ عِبادَةُ العَبيدِ، وإنَّ قَومًا عَبَدُوا اللّهَ شُكرًا فَتِلكَ عِبادَةُ الأَحرارِ ۱.

امام على عليه السلام:جماعتى خدا را از سر اميد پرستيدند كه اين پرستش بازرگانان است و جماعتى از سرِ ترس كه اين پرستش بردگان است و جماعتى او را از سرِ سپاس پرستيدند كه اين، پرستش آزادگان است.

۱.نهج البلاغة: الحكمة 237، تحف العقول: 246 عن الإمام الحسين عليه السلام وزاد في آخره «وهي أفضل العبادة»، تاريخ دمشق «ترجمة الإمام زين العابدين عليه السلام»: 111 / 141، حلية الأولياء: 3 / 134 كلاهما عن إبراهيم العلويّ عن الإمام الصادق عن أبيه عن الإمام زين العابدين عليهم السلام.

کلیدواژه‌ها اخلاق اهل بیت شیوه اهل بیت در عبادت اخلاص اهل بیت در عبادت

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:خدايا تو را نه به آز بهشتت پرستيدم و نه از هراس دوزخت، ليكن تو را شايسته پرستش يافتم و پرستيدمت.

امام صادق عليه السلام:بندگان، سه گروهند: گروهى خدا را از سرِ هراس مى پرستند كه اين پرستش بردگان است و گروهى، در جستجوى پاداش كه اين پرستش مزدوران است و گروهى، خداوند را به سبب عشق و محبّت مى پرستند كه اين پرستش آزادگان و برترين پرستش است.

امام سجاد عليه السلام:من خوش نمى دارم خدا را چنان بپرستم كه مقصودى جز پاداش نداشته باشم، تا چونان برده اى باشم آزمند و تسليم كه اگر طمع ورزد مى كوشد و الاّ نه و خوش نمى دارم خدا را چنان بپرستم كه [مقصودى] جز هراس از كيفر او در سر نداشته باشم تا چونان برده بدكارى باشم كه اگر نهراسد، گامى برنمى دارد. به حضرت عليه السلام عرض شد: پس چرا خدا را مى پرستى؟ فرمود: چون او با نواختن و نعمت دادن به من، شايسته عبادت است.