حدیث دربارهآفرينش انسان براى آزمودن

الإمام عليّ عليه السلام:ألا إنَّ اللّهَ تَعالى قَد كَشَفَ الخَلقَ كَشفَةً، لا أنَّهُ جَهِلَ ما أخفَوهُ مِن مَصونِ أسرارِهِم ومَكنونِ ضَمائِرِهِم، ولكِن لِيَبلُوَهُم أيُّهُم أحسَنُ عَمَلاً، فَيَكونَ الثَّوابُ جَزاءً وَالعِقابُ بَواءً. ۱
امام على عليه السلام:بدانيد كه خداى بزرگ آفريدگان را آشكار ساخت ۲، نه اين كه از رازهاى نهفته و درون هاى پوشيده شان آگاه نبود بلكه تا آنان را بيازمايد كه كدام يك بهتر عمل مى كند تا ثواب، پاداش (كار نيك آن ها)باشد و عقاب، سزاى (كار بدشان).
۱.نهج البلاغة: الخطبة 114، بحارالأنوار: ج 5 ص 315 ح 11.
۲.يعنى آنان را در بوته آزمايش نهاد يا آنها را به صحنه هستى آورد و آفريد.

احادیث دیگر این موضوع

۲