حدیث دربارهانسان ، پيش از آمدن به اين جهان

الإمام عليّ عليه السلامـ في بَيانِ تَأويلِ أفعالِ الصَّلاةِ ـ: ثُمَّ تَأويلُ رَفعِ رَأسِكَ مِنَ الرُّكوعِ إذا قُلتَ: «سَمِعَ اللّهُ لِمَن حَمِدَهُ، الحَمدُ للّهِِ رَبِّ العالَمينَ» تَأويلُهُ: الَّذي أخرَجَني مِنَ العَدَمِ إلَى الوُجودِ. ۱

امام على عليه السلامـ در بيان معناى باطنى افعال نماز ـ: ديگر، تأويل سر برداشتنت از ركوع و گفتنِ جمله «سمع اللّه لمن حمده، الحمد للّه ربّ العالمين» است. تأويلش، يعنى كسى كه مرا از نيستى به هستى آورد.

۱.بحار الأنوار: ج 84 ص 254 ح 52 نقلاً عن خط الشهيد عن جابر بن عبداللّه الأنصاري.

کلیدواژه‌ها آفریدگار آفرینش انسان انسان پیش از آمدن به این جهان

احادیث دیگر این موضوع

امام باقر عليه السلامـ در باره اين سخن خداوند متعال: «آيا انسان را آن هنگام از روزگار [به ياد]آيد كه چيزى در خور يادكرد نبود؟» ـ: در علم [خدا]در خور يادكرد بوده و در آفرينش، در خور يادكرد نبود. يعنى وجود علمى داشته است؛ امّا وجود عينى و خارجى نداشته است.

امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداوند متعال: «آيا انسان را آن هنگام از روزگار [به ياد] آيد كه چيزى در خور يادكرد نبود؟» ـ: وجود تقديرى داشته؛ امّا وجود تكوينى نداشته است.

المحاسنـ به نقل از حمران ـ: از امام باقر عليه السلام در باره اين سخن خداوند عز و جلپرسيدم كه: «آيا انسان را آن هنگام از روزگار [به ياد] آيد كه چيزى درخور يادكرد نبود؟». فرمود: «چيزى بوده؛ امّا در خور يادكرد نبوده است».

الكافىـ به نقل از مالك جُهَنى ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند متعال پرسيدم كه: «آيا انسان به ياد نمى آورد كه ما پيش تر او را آفريديم، حال آن كه چيزى نبود؟» . فرمود: «نه مقدّر شده بود و نه آفريده». از ايشان، در باره اين سخن خداوند: «آيا انسان را آن هنگام از روزگار [به ياد]آيد كه چيزى در خور يادكرد نبود؟» : نيز پرسيدم. فرمود: «مقدّر شده بود، ولى در خور يادكرد (آفريده شده) نبود».

امام زين العابدين عليه السلامـ در راز و نياز با خدا ـ: آقاى من! تو مرا آفريدى و در كمالِ اندازه آفريدى، و مرا صورت [و شكل] بخشيدى و نيكو صورتگرى كردى، و در نتيجه، از آن پس كه نبودم، هست شدم، و از ناپيدايى به پيدايى آمدم.