حدیث دربارهانسان ، پيش از آمدن به اين جهان

المحاسن عن حمران:سَأَلتُ أبا جَعفَرٍ عليه السلام عَن قَولِ اللّهِ عَزَّ وجَلَّ: «هَلْ أَتَى عَلَى الْاءِنسَـنِ حِينٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْـئا مَّذْكُورًا» فَقالَ: كانَ شَيئا ولَم يَكُن مَذكورا. ۱

المحاسنـ به نقل از حمران ـ: از امام باقر عليه السلام در باره اين سخن خداوند عز و جلپرسيدم كه: «آيا انسان را آن هنگام از روزگار [به ياد] آيد كه چيزى درخور يادكرد نبود؟». فرمود: «چيزى بوده؛ امّا در خور يادكرد نبوده است».

۱.المحاسن: ج 1 ص 379 ح 836، مجمع البيان: ج 10 ص 614 عن زرارة، بحارالأنوار: ج5 ص120 ح63؛ تفسير الطبري: ج 14 الجزء 29 ص202 من دون اسنادٍ إلى أحدٍ من أهل البيت عليهم السلام.

کلیدواژه‌ها آفریدگار آفرینش انسان انسان پیش از آمدن به این جهان

احادیث دیگر این موضوع

امام باقر عليه السلامـ در باره اين سخن خداوند متعال: «آيا انسان را آن هنگام از روزگار [به ياد]آيد كه چيزى در خور يادكرد نبود؟» ـ: در علم [خدا]در خور يادكرد بوده و در آفرينش، در خور يادكرد نبود. يعنى وجود علمى داشته است؛ امّا وجود عينى و خارجى نداشته است.

امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداوند متعال: «آيا انسان را آن هنگام از روزگار [به ياد] آيد كه چيزى در خور يادكرد نبود؟» ـ: وجود تقديرى داشته؛ امّا وجود تكوينى نداشته است.

الكافىـ به نقل از مالك جُهَنى ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند متعال پرسيدم كه: «آيا انسان به ياد نمى آورد كه ما پيش تر او را آفريديم، حال آن كه چيزى نبود؟» . فرمود: «نه مقدّر شده بود و نه آفريده». از ايشان، در باره اين سخن خداوند: «آيا انسان را آن هنگام از روزگار [به ياد]آيد كه چيزى در خور يادكرد نبود؟» : نيز پرسيدم. فرمود: «مقدّر شده بود، ولى در خور يادكرد (آفريده شده) نبود».

امام على عليه السلامـ در بيان معناى باطنى افعال نماز ـ: ديگر، تأويل سر برداشتنت از ركوع و گفتنِ جمله «سمع اللّه لمن حمده، الحمد للّه ربّ العالمين» است. تأويلش، يعنى كسى كه مرا از نيستى به هستى آورد.

امام زين العابدين عليه السلامـ در راز و نياز با خدا ـ: آقاى من! تو مرا آفريدى و در كمالِ اندازه آفريدى، و مرا صورت [و شكل] بخشيدى و نيكو صورتگرى كردى، و در نتيجه، از آن پس كه نبودم، هست شدم، و از ناپيدايى به پيدايى آمدم.