آنچه دلالت مى كند كه قدريّه همان جبرگرايان اند

الطرائف:پيامبر خدا فرمود: «قدريّه بر زبان هفتاد پيامبر، نفرين شده اند». گفته شد: اى پيامبر خدا! قدريّه كيان اند؟ فرمود: «قومى كه مى پندارند خداى سبحان، گناهان را بر آنان مقدّر نموده و بر پايه آنها كيفرشان خواهد داد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در آخر الزمان، قومى پيدا مى شوند كه مرتكب گناه مى شوند و مى گويند كه خداى متعال، آن را برايشان مقدّر نموده است. منكِر آنان، همانند كسى است كه در راه خدا شمشير مى كشد.

امام على عليه السلامـ در پاسخ مرد شامى ـ: شايد منظور تو، قضايى لازم و قَدَرى حتمى است. اگر چنين باشد، به يقين، پاداش و كيفر بيهوده مى شوند و وعده و تهديد و امر خدا و نهى [او]، بى اعتبار مى گردند. و [ديگر] از جانب خدا براى گناهكار، سرزنش، و براى نيكوكار، ستايشى نيست و نيكوكار به پاداش نيك از گناهكار، و گناهكار به كيفر از نيكوكار، سزاوارتر نيست. آن، سخن برادران بت پرستان و سپاه شيطان و دشمنان خداى بخشنده و گواهان بر دروغ و بهتان، و كوران و طغيانگران است. آنان، قدريّه و مجوس اين امّت اند.

أعلام الدين:روايت شده كه طاووس يمانى به حضور امام جعفر صادق عليه السلام رسيد و امام عليه السلام مى دانست كه او به قَدَر معتقد است. پس به او فرمود: «اى طاووس! چه كسى عذرپذيرتر از خداست درباره آن كه عذر بخواهد و در عذرخواهى اش راست باشد؟». گفت: هيچ كسى عذرپذيرتر از خدا نيست. فرمود: «چه كسى راستگوتر از آنى است كه نمى تواند و مى گويد: نمى توانم؟». گفت: هيچ كس راستگوتر از او نيست». امام صادق عليه السلام به او فرمود: «اى طاووس! چرا كسى كه عذرپذيرترين است، عذر كسى را كه مى گويد: نمى توانم و واقعا نمى تواند، نپذيرد؟». طاووس برخاست، در حالى كه مى گفت: بين من و حق، دشمنى وجود ندارد و خداوند، داناتر است كه رسالت هايش را كجا قرار دهد. من خيرخواهىِ تو را پذيرفتم.