بخل ورزى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هان! نيك بخت، كسى است كه چيز ماندگار را كه رفاه آن هميشگى است، بر چيز ناپايدار كه عذابش پايان ندارد، بر گزيند و از آنچه در دستانش است، براى آنچه برايش پيش مى آيد، هزينه كند، پيش از آن كه آن را براى كسى باقى بگذارد كه با بخشش آن، نيك بخت مى گردد، در حالى كه خودِ او با گردآورى آن، تيره بخت گشته است.

امام على عليه السلام:هر گاه دارايى را گرد آوردى، تو درباره آن وكيل ديگرى هستى. او با آن، خوش بخت مى شود و تو بدبخت مى گردى.

امام على عليه السلام:چه بسيار غافلى كه به غفلتش اعتماد كرد و فرصتش را بهانه قرار داد. از اين رو، آرزويى دور و دراز كرد و كاخ ساخت؛ امّا نزديك شدن اَجَلش، آرزويش را كاست و سر رسيدن ناگهانى مرگش، اميدش را قطع كرد و پس از عزّت و قوّت و شرف و بزرگى، گرفتار گناهان نابود كننده عملش گرديد. در حقيقت، ناپديد شد و باز نگشت، و پشيمان شد و سود نبُرد، و با آنچه در روزگار [عمرِ] خود گرد آورده بود، تيره بخت گرديد و ديگرى با همان، در فردايش به سعادت رسيد.

امام على عليه السلامـ به پسرش حسن عليه السلام ـ: پس از خود، چيزى از دنيا بر جا مگذار؛ چرا كه تو آن را براى يكى از دو نفر، بر جا مى گذارى: يا مردى است كه آن را در اطاعت خدا به كار مى گيرد و با آنچه تو بِدان تيره بخت شده اى، نيك بخت مى گردد، يا مردى است كه آن را در نافرمانى خدا به كار مى گيرد و با آنچه برايش جمع كرده اى، تيره بخت مى شود كه [در اين صورت،] او را بر گناهش يارى كرده اى. و هيچ يك از اين دو، شايسته اين نيست كه او را بر خودت مقدّم بدارى.

امام على عليه السلام:آنچه از دنيا در دست توست، پيش از تو مالكى داشت و پس از تو به دست اهلش خواهد رسيد و تو فقط براى يكى از دو نفر، گردآورنده اى: مردى كه گردآورده تو را در اطاعت خدا به كار مى گيرد و با آنچه تو بِدان تيره بخت شده اى، نيك بخت مى گردد، يا مردى كه گردآورده تو را در نافرمانى خدا به كار مى گيرد و [باز هم] با آنچه تو برايش گرد آورده اى، تيره بخت مى گردى. و هيچ يك از اين دو، سزاوار نيست كه او را بر خودت مقدّم بدارى و بار او را بر دوش بكشى. پس براى درگذشتگان، رحمت خدا، و براى باقى ماندگان، روزىِ او را آرزو كن.