گرايش به دنيا

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه به دنيا گرايد و آرزوهاى دنيوى اش، دور و دراز گردد، خداوند به اندازه گرايش او به دنيا، دلش را كور مى گردانَد.

امام على عليه السلام ـ در توصيف دنيا ـ:هر كه به دنيا بنگرد [و آن را آيينه عبرت سازد]، دنيا او را بينا مى گردانَد و آن كه به دنيا [به عنوان هدف] بنگرد، دنيا كورش مى سازد.

امام على عليه السلام ـ در ويژگى دنياطلبان ـ:دنيا، آنها را به كوره راه برده و ديدگانشان را از ديدن نشانه هاى راهيابى، فرو پوشانده است. از اين رو، در حيرتكده دنيا، سرگشته اند و در نعمت هاى آن، غرقه. دنيا را پروردگار خويش گرفته اند. لذا دنيا، آنها را بازيچه ساخته است و آنها هم دنيا را، و فراسوىِ آن را از ياد برده اند.

امام على عليه السلام:به خاطر عشق به دنياست كه گوش ها، از شنيدن حكمت، كَر گشته اند و دل ها، از نور بصيرت، كور.

امام على عليه السلام:كسى كه دنيا، او را با آمال مُحال، فريفته و با آرزوهاى دروغين، فريب داده است، ميراث بى بينشى برايش بر جا گذاشته و [جامه] كورى بر او پوشانده است و از آخرت، محرومش ساخته و او را به جايگاه هاى هلاكت و تباهى مى آورد.

امام على عليه السلام:كسى كه دنيا بر او غالب آيد، از [ديدن] آنچه فراپيش اوست، كور مى گردد.

امام على عليه السلام:كسى كه نگاهش به دنياپرستان محدود گردد، از ديدن راه راست، كور مى شود.

امام على عليه السلام ـ در نامه اى كه به يكى از يارانش نوشت ـ:دنيا را رها كن؛ زيرا دوستى دنيا، كور و كَر و لال مى گردانَد و سرافكندگى مى آورد.