اصلاح غذا
6 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:كُلُوا الحَلالَ يَتِمَّ لَكُم صَومُكُم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:غذاى حلال بخوريد تا روزه براى شما كامل گردد.
۱.كنز العمّال: 15 / 844 / 43356 نقلاً عن الديلمي عن جابر.
عدّة الداعي عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:«العِبادَةُ مَعَ أكلِ الحَرامِ كَالبِناءِ عَلَى الرَّملِ». وقيلَ: عَلَى الماءِ. ۱
عدّة الداعى ـ به نقل از پيامبر خدا ـ:«عبادت با حرامخوارى، همچون ساختن بنا بر شنزار است» و نيز نقل شده است: «همچون ساختن بنا بر آب».
۱.عدّة الداعي: 141 وص 284 وفيه «الدعاء» بدل «العبادة»، بحار الأنوار: 103 / 16 / 73 وج 84/258/56.
إرشاد القلوب عن حذيفة بن اليمان رفعه عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:«إنَّ قَوما يَجيؤونَ يَومَ القِيامَةِ ولَهُم مِنَ الحَسَناتِ أمثالُ الجِبالِ، فَيَجعَلُهَا اللّهُ هَباءً مَنثورا، ثُمَّ يُؤمَرُ بِهِم إلَى النّارِ».
فَقالَ سَلمانُ: صِفهُم لَنا يا رَسولَ اللّهِ.
فَقالَ: «أما إنَّهُم قَد كانوا يَصومونَ ويُصَلّونَ، ويَأخُذونَ اُهبَةً مِنَ اللَّيلِ، ولكِنَّهُم كانوا إذا عَرَضَ لَهُم شَيءٌ مِنَ الحَرامِ وَثَبوا عَلَيهِ». ۱
إرشاد القلوب ـ به نقل از حذيفة بن يمان ـ:پيامبر خدا فرمود: «روز قيامت، گروهى مى آيند، در حالى كه حسناتشان همچون كوه هاست. خداوند، همه آنها را نابود و پراكنده مى سازد. سپس فرمان مى رسد كه آنان را به آتش بيفكنيد».
سلمان گفت: اى پيامبر خدا! آنان را براى ما توصيف كن.
فرمود: «آنان، كسانى هستند كه روزه گرفته، نماز خوانده و شب زنده دارى كرده اند؛ ليكن هر گاه حرامى بر آنان عرضه مى شده، بر آن مى شتافتند».
۱.إرشاد القلوب: 191.
المعجم الكبير:عَن ضَمرَةَ بنِ حَبيبٍ عَن اُمِّ عَبدِ اللّهِ اُختِ شَدّادِ بنِ أوسٍ أنَّها بَعَثَت إلى رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله بِقَدَحِ لَبَنٍ عِندَ فِطرِهِ وهُوَ صائِمٌ، وذلِكَ في طولِ النَّهارِ وشِدَّةِ الحَرِّ، فَرَدَّ إلَيها رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: «أنّى كانَ لَكِ هذَا اللَّبَنُ؟». قالَت: مِن شاةٍ لي.
فَرَدَّ إلَيها رَسولَها: «أنّى كانَت لَكِ هَذِهِ الشّاةُ؟». قالَت: اِشتَرَيتُها مِن مالي. فَأَخَذَهُ مِنها.
فَلَمّا كانَ مِنَ الغَدِ أتَتهُ اُمُّ عَبدِ اللّهِ، فَقالَت: يا رَسولَ اللّهِ، بَعَثتُ إلَيكَ بِاللَّبَنِ مَرثِيَةً لَكَ مِن طولِ النَّهارِ وشِدَّةِ الحَرِّ، فَرَدَدتَ الرَّسولَ فيهِ!
فَقالَ لَها: «بِذلِكَ اُمِرَتِ الرُّسُلُ؛ ألاّ نَأكُلَ إلاّ طَيِّبا، ولا
المعجم الكبير ـ به نقل از حمزة بن حبيب، درباره اُمّ عبد اللّه (خواهر شدّاد بن اَوس) ـ:وى هنگام افطار، ظرف شيرى براى پيامبر خدا كه روزه بود، فرستاد و اين، در روزى بلند با هواى گرم بود.
پيامبر خدا آن را نزد زن برگرداند كه: «اين شير را از كجا آورده اى؟».
گفت: از گوسفندم [دوشيده ام].
پيامبر صلى الله عليه و آله، فرستاده آن زن را [دوباره] نزد او برگرداند كه: «اين گوسفند را از كجا آورده اى؟».
گفت: از مال خودم خريده ام.
پس پيامبر صلى الله عليه و آله آن را از او گرفت.
چون فردا شد، اُمّ عبد اللّه نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رفت و گفت: اى پيامبر خدا! شير را از روى دلسوزى (به خاطر بلندى روز و شدّت گرما) برايتان فرستادم. آن گاه فرستاده مرا برگرداندى!
به او فرمود: «پيامبران، چنين
۱.المعجم الكبير: 25 / 174 / 428، المستدرك على الصحيحين: 4 / 140 / 7159، الورع لابن أبي الدنيا: 83 / 116، مسند الشاميّين: 2 / 356 / 1488، اُسد الغابة: 7 / 348 / 7515.
الكافي عن أبي بصير:قالَ رَجُلٌ لِأَبي جَعفَرٍ عليه السلام: إنّي ضَعيفُ العَمَلِ قَليلُ الصِّيامِ، ولكِنّي أرجو ألاّ آكُلَ إلاّ حَلالاً.
فَقالَ لَهُ: «أيُ الاِجتِهادِ أفضَلُ مِن عِفَّةِ بَطنٍ وفَرجٍ؟!». ۱
الكافى ـ به نقل از ابو بصير ـ:مردى به امام باقر عليه السلام گفت: من [از نظر]كار [خير،] ضعيف و روزه دارى ام اندك است؛ ليكن اميدوارم كه جز حلال، چيزى نخورم.
به او فرمود: «چه كوششى برتر از پاك دامنى در شكم و شهوت؟!».
۱.الكافي: 2 / 79 / 4، المحاسن: 1 / 455 / 1052، مشكاة الأنوار: 275 / 826 كلاهما نحوه، بحار الأنوار: 71 / 269 / 4 و ص 273 / 18.
الإمام الباقر عليه السلام ـ لِأَبي حَمزَةَ الثُّمالِيِّ ـ:«يَبعَثُ اللّهُ يَومَ القِيامَةِ قَوما بَينَ أيديهِم نورٌ كَالقَباطِيِّ، ثُمَّ يُقالُ لَهُ: كُن هَباءً مَنثورا».
ثُمَّ قالَ: «أما وَاللّهِ يا أبا حَمزَةَ، إنَّهُم كانوا لَيَصومونَ ويُصَلّونَ ولكِن كانوا إذا عَرَضَ لَهُم شَيءٌ مِنَ الحَرامِ أخَذوهُ، وإذا عَرَضَ لَهُم شَيءٌ مِن فَضلِ أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام أنكَروهُ». ۱
امام باقر عليه السلام ـ خطاب به ابو حمزه ثمالى ـ:روز قيامت، خداوند، گروهى را بر مى انگيزد كه پيشاپيش آنان نورى مثل قَباطى ۲ است. سپس به آن نور گفته مى شود: «نابود و پراكنده شو».
[سپس فرمود:] به خدا، سوگند ـ اى ابو حمزه! ـ آنان كسانى هستند كه نماز مى خواندند و روزه مى گرفتند؛ ليكن هر گاه چيزى از حرام به آنان عرضه مى شد، مى گرفتند و هر گاه چيزى از عطاى امير مؤمنان عليه السلام به آنان داده مى شد، رد مى كردند.