مجموعه بركت ها
2 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ما مِن مُؤمِنٍ يَصومُ شَهرَ رَمَضانَ احتِساباً إلاّ أوجَبَ اللّهُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ لَهُ سَبعَ خِصالٍ: أوَّلُها: يَذوبُ الحَرامُ في جَسَدِهِ. وَالثّانِيَةُ: يَقرُبُ مِن رَحمَةِ اللّهِ عز و جل. وَالثّالِثَةُ: يَكونُ قَد كَفَّرَ خَطيئَةَ آدَمَ أبيهِ عليه السلام. وَالرّابِعَةُ: يُهَوِّنُ اللّهُ عَلَيهِ سَكَراتِ المَوتِ. وَالخامِسَةُ: أمانٌ مِنَ الجوعِ وَالعَطَشِ يَومَ القِيامَةِ. وَالسّادِسَةُ: يُعطيهِ اللّهُ بَراءَةً مِنَ النّارِ. وَالسّابِعَةُ: يُطعِمُهُ اللّهُ عز و جل مِن طَيِّباتِ الجَنَّةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مؤمنى نيست كه به خاطر خدا ماه رمضان را روزه بدارد، مگر آن كه خداوند متعال، هفت ويژگى را براى او حتمى مى سازد:
نخست: حرام در بدنش ذوب مى شود. دوم: به رحمت الهى نزديك مى گردد. سوم: كفّاره خطاى پدرش آدم عليه السلام را ادا مى كند. چهارم: خداوند، دشوارى هاى دمِ جان دادن را بر او آسان مى سازد. پنجم: از گرسنگى و تشنگى روز قيامت، ايمن مى گردد. ششم: خداوند به او از آتش امان مى دهد. و هفتم: خداوند به او از نعمت هاى پاكيزه بهشت مى خوراند.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 2 ص 74 ح 1769، بحار الأنوار: ج 96 ص 369 ح 49.
فضائل الأشهر الثلاثة عن الضحّاك عن الإمام عليّ عليه السلام:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: «شَعبانُ شَهري وشَهرُ رَمَضانَ شَهرُ اللّهِ؛ فَمَن صامَ شَهري كُنتُ لَهُ شَفيعا يَومَ القِيامَةِ، ومَن صامَ شَهرَ اللّهِ عز و جل آنَسَ اللّهُ وَحشَتَهُ في قَبرِهِ، ووَصَلَ وَحدَتَهُ، وخَرَجَ مِن قَبرِهِ مُبيَضّا وَجهُهُ، وأخَذَ الكِتابَ بِيَمينِهِ وَالخُلدَ بِيَسارِهِ حَتّى يَقِفَ بَينَ يَدَي رَبِّهِ عز و جل، فَيَقولُ: عَبدي! فَيَقولُ: لَبَّيكَ سَيِّدي! فَيَقولُ عز و جل: صُمتَ لي؟ فَيَقولُ: نَعَم يا سَيِّدي، فَيَقولُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ: خُذوا بِيَدِ عَبدي حَتّى تَأتوا بِهِ نَبِيِّي، فَاُوتى بِهِ، فَأَقولُ لَهُ: صُمتَ شَهري؟ فَيَقولُ: نَعَم، فَأَقولُ: أنَا أشفَعُ لَكَ اليَومَ».
ـ قالَ ـ:
فضائل الأشهر الثلاثة ـ به نقل از ضحّاك، از امام على عليه السلام ـ :پيامبر خدا فرمود: «شعبان، ماه من است و ماه رمضان، ماه خداست. پس هر كه ماه مرا روزه بدارد، در روز قيامت، شفيع او خواهم بود. و هر كس ماه خدا را روزه بدارد، خداوند در گور، وحشت او را به اُنس، تبديل مى كند؛ تنهايى او را [به اُنس خود]پيوند مى دهد؛ و او از گور خويش سفيدرو بيرون مى آيد و نامه عمل را به دست راستش و جاودانگى [در بهشت]را در دست چپش مى گيرد، تا آن كه در پيشگاه پروردگارش مى ايستد.
خداوند مى فرمايد: بنده من!.
مى گويد: لبّيك، سرورم!
مى فرمايد: براى من، روزه گرفتى؟.
مى گويد: آرى، سرورم!
خداوند متعال مى فرمايد: دست بنده ام را بگيريد و نزد پيامبرم ببريد.
او را نزد من مى آورند. من به او مى گويم: ماه مرا روزه
۱.فضائل الأشهر الثلاثة: ص 124 ح 132 و ص 64 ح 46، بحارالأنوار: 97 ص 83 ح 54.