حدیث دربارهتوشه گيرى براى آخرت

عدّة الداعي عن سويد بن غفلة:دَخَلتُ عَلى أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام بَعدَما بويِعَ بِالخِلافَةِ وهُوَ جالِسٌ عَلى حَصيرٍ صَغيرٍ لَيسَ فِي البَيتِ غَيرُهُ، فَقُلتُ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، بِيَدِكَ بَيتُ المالِ ولَستُ أرى في بَيتِكَ شَيئًا مِمّا يَحتاجُ إلَيهِ البَيتُ! فَقالَ عليه السلام: يَابنَ غَفَلَةَ، إنَّ اللَّبيبَ ۱ لا يَتَأَثَّثُ في دارِ النُّقلَةِ، ولَنا دارُ أمنٍ قَد نَقَلنا إلَيها خَيرَ مَتاعِنا، وإنّا عَن قَليلٍ إلَيها صائِرونَ. ۲

عدّة الداعىـ به نقل از سويد بن غَفَله ـ: بر امير مؤمنان، پس از آن كه به خلافت رسيده بود، وارد شدم. بر حصيرى كوچك نشسته بود و در خانه، جز آن، چيزى نبود. گفتم: اى امير مؤمنان! بيت المال، در دست توست، و [لى]خانه ات را از لوازم زندگى، تهى مى بينم! فرمود: «اى پسرِ غفله! خردمند براى خانه گذرى، اثاث جمع نمى كند. ما را خانه امنى است كه بهترين وسيله هايمان را بدان جا منتقل كرده ايم و خود نيز به زودى به سوى آن، ره سپاريم».

۱.في المصدر: «إنّ البيت [العاقل]»، والتصويب من بحار الأنوار.

۲.عدّة الداعي: ص 109، بحار الأنوار: ج 70 ص 321 ح 38.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی عقل و جهل نشانه های عقل +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در يكى از خطبه هاى روز جمعه ـ: بدانيد كه يكى از نشانه هاى خردمندى، [دل]كندن از خانه فريبنده [ى دنيا]، رو كردن به سراى جاودانه، توشه گيرى براى خانه قبر و آمادگى براى روز رستاخيز است.

امام على عليه السلام:از نشانه هاى خردمندى، توشه برداشتن براى روز قيامت است.

امام على عليه السلام:آن كه سراى جاودانه اش را آباد كند، خردمند است.

امام على عليه السلام:خردمند، آن است كه با شهوت ها قهر كند و دنيا را به آخرت بفروشد.

امام على عليه السلام:خردمند نيست، مگر آن كه از خداوند دركى داشته باشد و براى سراى باقى، كار كند.

امام على عليه السلام:خردمند، آن است كه بر تمايلات نفسانى اش پيروز شود و آخرتش را به دنيا نفروشد.

امام على عليه السلام:آن كه خردمند است، از خواب غفلت بيدار مى شود و براى سفر آخرت مهيّا مى گردد و خانه هميشگى خود را آباد مى كند.

امام كاظم عليه السلام:خردمندان، در دنيا زهدپيشه اند و به آخرت ميل دارند [و سراى جاودانه شان را آباد مى سازند]؛ زيرا مى دانند كه دنيا، خود، جوينده اى است كه او را مى جويند و آخرت، هم خواهان است و هم خواهان دارد. پس هر كه خواهان آخرت شود، دنيا خود به دنبال او مى رود تا او روزى اش را از آن بستاند، و هر كه دنيا را طلب كند، آخرت، به دنبال اوست، و [لى]ناگهان مرگش فرا مى رسد و دنيا و آخرتش را تباه مى سازد.